De dag dat ik ontdekte hoe ver enthousiasme je kan brengen

Met lood in mijn schoenen liep ik naar hem toe. Ik wist: dit gesprek wordt erop of eronder.

Het was september 2007. Igor en ik waren net begonnen met ons eerste bedrijf: De Voetbalschool.
We huurden een ruimte in het kantoorpand van een makelaar. Diezelfde makelaar was zó enthousiast over onze plannen dat hij ons wilde sponsoren. Hij zou de eerste batch adidas-kleding financieren.

Ideaal, toch?

Wij vol energie naar Intersport Roermond en deden een bestelling van ruim 5.000 euro.
Een paar weken later lag de kleding klaar: ons logo op de borst, dat van de sponsor op de buik. De marketingmachine draaide overuren (lees: wij gingen alle amateurvelden af om te flyeren).

Totdat ik de factuur ontving van Intersport. En de factuur die ik naar de makelaar stuurde? Die bleef onbeantwoord. Sterker nog: ik kwam hem nauwelijks nog tegen.

Tot die ene ochtend. Een politieauto voor de deur. Plantjes in de kelder. De makelaar? In geen velden of wegen te bekennen.
Onze kans op betaling? Verdwenen.
En wij stonden daar: twee broekies van amper twintig, nul startkapitaal, wél een factuur van Intersport die betaald moest worden.

Er zat maar één ding op: naar Roy Van den Bergh, de eigenaar van Intersport.
Met lood in mijn schoenen én een eerlijk verhaal zat ik tegenover hem. Ik weet nog precies wat ik aanhad: een blauwe Abercrombie & Fitch-trui.

Hij luisterde. En toen zei hij:
“Mark, het enthousiasme waarmee jullie hier een paar weken geleden stonden, maakte indruk. Ik herkende mezelf. Jullie komen er wel. Betaal me maar als die voetbalschool straks loopt.”

Ik kon alleen maar knikken.

Achteraf realiseer ik me dat dit het moment was waarop ik de kracht ontdekte van je eigen enthousiasme. Van verbinding zoeken. Van jezelf zijn, ook als het kwetsbaar voelt.

Want als je dat weet over te brengen, dan ontstaat iets bijzonders: de gunfactor.
En die gun ik iedereen. Ondernemer of niet.